قرآن رو با یه حمدو سوره باز کردم ، اولین آیه صفحه سمت راست آیه ۱۰۷ سوره هود بود .
و اگر خدا برای تو ضرری خواهد هیچ کس دفع آن نتواند کرد ، جز خود او ، و اگر خیر و رحمتی خواهد (باز) احدی رد آن نتواند کرد ، خدا فضل و رحمت خود را به هر کس بخواهد میدهد و او(خدای ) آمرزنده و مهربان است.
(سوره مبارکه هود ، آیه ۱۰۷)
راستش رو بخواهید توی دوران دانشجوییم یه سری تجربیات طلایی دارم که اونا رو با تمام وجودم حس کردم، یکیش اینه که توی هر کجا و هر پست و مقام و موقعیت اجتماعی و اقتصادی و ... که باشی هیچ کس به درد آدم نمیخوره جز خدا . خیلی از وقتا این جمله رو تکرار میکردم "اللهی هر کس تورا دارد همه چیز دارد و هر کس تورا ندارد هیچ چیز ندارد حتی اگر تمام دنیا مال او باشد"
راستش یه مدتیه تو این فکرم که مگه ما قبلا شهادت به وجود یکتایی خدا ندادیم؟ مگه قرن بیست و یکم نیست؟ مگه عقل بشری به اونجا نرسیده که نمیشه چند تا خدا داشت ؟مگه بشر (با هر دین و آیینی )به مضخرف بودن شریک داشتن خدا پی نبرده؟ پس چرا توی نماز توی دعاهامون ذکرامون بازم شهادت به یکتایی خدا میدیم ؟ چرا توی نماز میگیم اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له؟
راستش روش خیلی فکر کردم به نتایج خوب ، بهتره بگم به حقایق خوبی پی بردم.
اونم اینه که در زندگی روزمرمون ممکنه به غیر از خدا روی بیاریم ، مثلا فکر کنیم روزیمون دست غیر خداست یا مثلا به خاطر پست و مقام کسی به خاطر مال و ثروت کسی به خاطر ترس از نفوذ و اعتبار کسی جلوی غیر خدا سر فرود بیاریم و دست به سینه باشیم.
این واقعیتیه که در عصر حاضر گریبانگیر همه شده که این خودش یه جور شرک محسوب میشه.
و من فکر میکنم این همه تاکید روی موضوع توحید و وحدانیت خدا بیشتر روی این مسئلست وگرنه اعتقاد به وجود چند خدا یا شریک برای خدا که قرنهاست که تمام شده.
خدا کنه هیچ موقه دستامون رو از ریسمان هدایت خدا ول نکنیم تا گم نشیم، تا اسیر اینو اون نشیم، تا اسیر نفسمون نشیم، تا ضال نشیم ، تا کور نشیم، تا ببینیم و همیشه چشممون به عطای خدامون باشه ونه غیر او ، تا فقط امیدمون به خودش باشه فقط به خودش و نه غیر او.
توکلت علی الله
یا علی
